Felaket kurtarma planlaması

Felaket kurtarma planı teknik bir tercihle değil, iki iş kararıyla başlar. Birincisi RTO: sistem çöktüğünde ne kadar süre kapalı kalabilirsiniz? İkincisi RPO: en son ne zamana kadar olan verinin kaybını kabul edebilirsiniz?

Bu iki sayı belirlenmeden yapılan yatırım ya gereğinden pahalı ya da gereğinden yetersiz oluyor. Günde bir kez yedek alınan bir sistemde RPO en kötü ihtimalle 24 saattir; buna tahammülü olmayan bir e-ticaret operasyonu için replikasyon gerekir. Tersine, iç kullanımdaki bir raporlama sunucusu için dakikalık RPO hedeflemek gereksiz maliyettir.

Hedefler netleştikten sonra senaryo kurgulanır: hangi sistemler hangi sırayla ayağa kaldırılacak, DNS ve yönlendirme nasıl değiştirilecek, veri hangi kaynaktan geri yüklenecek, kim ne zaman haberdar edilecek. Bu adımların yazılı olmaması, kriz anında en çok zaman kaybettiren şeydir.

Planın son ve en sık atlanan parçası tatbikattır. Hiç denenmemiş bir kurtarma planı, gerçekte çalışacağı varsayılan bir belgeden ibarettir. Senaryoları düzenli aralıklarla tekrarlıyor, ölçülen süreleri hedeflerle karşılaştırıyor ve plana geri besleme yapıyoruz.